Knowing that Mrs. Mallard was afflicted with a heart trouble, great care was taken to break to her as gently as possible the news of her husband's death.
It was her sister Josephine who told her, in broken sentences; veiled hints that revealed in half concealing. Her husband's friend Richards was there, too, near her. It was he who had been in the newspaper office when intelligence of the railroad disaster was received, with Brently Mallard's name leading the list of "killed." He had only taken the time to assure himself of its truth by a second telegram, and had hastened to forestall any less careful, less tender friend in bearing the sad message.
She did not hear the story as many women have heard the same, with a paralyzed inability to accept its significance. She wept at once, with sudden, wild abandonment, in her sister's arms. When the storm of grief had spent itself she went away to her room alone. She would have no one follow her.
There stood, facing the open window, a comfortable, roomy armchair. Into this she sank, pressed down by a physical exhaustion that haunted her body and seemed to reach into her soul.
She could see in the open square before her house the tops of trees that were all aquiver with the new spring life. The delicious breath of rain was in the air. In the street below a peddler was crying his wares. The notes of a distant song which some one was singing reached her faintly, and countless sparrows were twittering in the eaves.
There were patches of blue sky showing here and there through the clouds that had met and piled one above the other in the west facing her window.
She sat with her head thrown back upon the cushion of the chair, quite motionless, except when a sob came up into her throat and shook her, as a child who has cried itself to sleep continues to sob in its dreams.
She was young, with a fair, calm face, whose lines bespoke repression and even a certain strength. But now there was a dull stare in her eyes, whose gaze was fixed away off yonder on one of those patches of blue sky. It was not a glance of reflection, but rather indicated a suspension of intelligent thought.
There was something coming to her and she was waiting for it, fearfully. What was it? She did not know; it was too subtle and elusive to name. But she felt it, creeping out of the sky, reaching toward her through the sounds, the scents, the color that filled the air.
Now her bosom rose and fell tumultuously. She was beginning to recognize this thing that was approaching to possess her, and she was striving to beat it back with her will--as powerless as her two white slender hands would have been.
When she abandoned herself a little whispered word escaped her slightly parted lips. She said it over and over under her breath: "free, free, free!" The vacant stare and the look of terror that had followed it went from her eyes. They stayed keen and bright. Her pulses beat fast, and the coursing blood warmed and relaxed every inch of her body.
She did not stop to ask if it were or were not a monstrous joy that held her. A clear and exalted perception enabled her to dismiss the suggestion as trivial.
She knew that she would weep again when she saw the kind, tender hands folded in death; the face that had never looked save with love upon her, fixed and gray and dead. But she saw beyond that bitter moment a long procession of years to come that would belong to her absolutely. And she opened and spread her arms out to them in welcome.
There would be no one to live for during those coming years; she would live for herself. There would be no powerful will bending hers in that blind persistence with which men and women believe they have a right to impose a private will upon a fellow-creature. A kind intention or a cruel intention made the act seem no less a crime as she looked upon it in that brief moment of illumination.
And yet she had loved him--sometimes. Often she had not. What did it matter! What could love, the unsolved mystery, count for in face of this possession of self-assertion which she suddenly recognized as the strongest impulse of her being!
"Free! Body and soul free!" she kept whispering.
Josephine was kneeling before the closed door with her lips to the keyhole, imploring for admission. "Louise, open the door! I beg, open the door--you will make yourself ill. What are you doing Louise? For heaven's sake open the door."
"Go away. I am not making myself ill." No; she was drinking in a very elixir of life through that open window.
Her fancy was running riot along those days ahead of her. Spring days, and summer days, and all sorts of days that would be her own. She breathed a quick prayer that life might be long. It was only yesterday she had thought with a shudder that life might be long.
She arose at length and opened the door to her sister's importunities. There was a feverish triumph in her eyes, and she carried herself unwittingly like a goddess of Victory. She clasped her sister's waist, and together they descended the stairs. Richards stood waiting for them at the bottom.
Some one was opening the front door with a latchkey. It was Brently Mallard who entered, a little travel-stained, composedly carrying his grip-sack and umbrella. He had been far from the scene of accident, and did not even know there had been one. He stood amazed at Josephine's piercing cry; at Richards' quick motion to screen him from the view of his wife.
But Richards was too late.
When the doctors came they said she had died of heart disease-- of joy that kills
The Blob
To blob or not to blob :) [allusie]
Engelse literatuur van Teuntje de Kruijff en Loanne Otten (6VA)
Greetings from the blob
Engelse literatuur van Teuntje de Kruijff en Loanne Otten (6VA)
Greetings from the blob
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
![](http://4.bp.blogspot.com/_9XvjoTi8o-Y/Rvu5OdFBDLI/AAAAAAAAABk/-Tkq7fEmTiI/s1600/literatuurplaatjeeeee!!!!!.bmp)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Plot: Het verhaal gaat over een uur in het leven van de hoofdpersoon, Mrs. Mallard. Ze heeft last van hartproblemen. Ze hoort van haar zus Josephine en een vriend van haar man, Richard, dat haar man is overleden in een treinongeluk. Deze twee dachten dat zo’n slecht nieuws secht zou zijn voor haar gezondheid. Maar eigenlijk is Mrs. Mallard heel blij met dit nieuws. Ze is nu vrij om te doen wat ze zelf wil.
Aan het einde van het verhaal komt Mr. Mallard thuis, zich niet bewust van het ongeluk dat hij gehad zou hebben. Mrs. Mallard sterft aan haar hartkwaal, ‘of joy that kills’…
Theme: Je moet alles uit je leven halen en je leven voor jezelf leven, voordat het misschien te laat is.
Characters:
- Mrs. Mallard: Main Character van het verhaal. Ze voelde zich onderdrukt door haar man, maar nu hij schijnbaar gestorven is kan ze haar leven leven zoals ze eigenlijk gewild had.
- Josephine: Een minor character. Ze is de zus van Mrs. Mallard en probeert haar te troosten met het grote verdriet van de dood van haar man.
- Richard: Ook Richard is een minor character. Hij komt alleen het nieuws van de dood van Mr. Mallard brengen, verder heeft hij geen functie in het verhaal.
- Mr. Mallard: Een minor character. In het begin van het verhaal wordt er gemeend dat hij dood is, maar aan het einde van het verhaal komt hij, zich van geen kwaad bewust, thuis.
Alle characters in dit verhaal zijn flat characters, omdat het verhaal niet lang genoeg is om ze verder uit te werken.
Setting: Het verhaal speelt zich af in het huis van Mr. En Mrs. Mallard.
Point of view: Het verhaal wordt verteld vanuit een alwetend perspectief. Het heeft een verteller die alle characters kent en boven het verhaal staat.
Personal Opinion: Wij vonden dit verhaal erg verassend. Je gaat er normaal gesproken vanuit dat iemand verdrietig is als haar man overlijdt. Maar in dit verhaal is dat dus totaal niet het geval. Ze voelt zich bevrijdt. Ook is het verassend dat de man uiteindelijk toch leeft. Dit hadden we niet verwacht.
Reactie van Ilke en Marleen
Dit lijkt ons wel een interessant verhaal. Het is natuurlijk raar en onwerkelijk, maar juist daardoor wel spannend en leuk om te lezen. We zijn wel geinteresseerd geraakt in deze Short Story en zullen het in de toekomst misschien nog eens lezen.
Short story 1: The story of an Hour by Kate Chopin
We zouden dit verhaal willen lezen omdat in de samenvatting wordt verteld dat meneer Mallard was overleden door een auto ongeluk. Aan het einde van het verhaal komt meneer Mallard echter weer thuis. Dit begrepen we niet. Zo hebben we besloten om het verhaal te zullen gaan lezen, om erachter te komen hoe het in elkaar zit en waarom mevrouw Mallard uiteindelijk toch dood gaat. Het thema van het verhaal: je moet alles uit je leven halen en je leven voor jezelf leven, voordat het misschien te laat is, sprak ons erg aan.
FietTeuntje en Loanne hebben ons weten te overtuigen om deze short story te gaan lezen. Ons lijkt dit een leuk verhaal, omdat het thema op zich al een goede boodschap is. Haal alles uit het leven wat erin zit is een wijze levensles. Wij vonden het wel grappig dat er in het verhaal een grote tegenstelling zit door de man die eerst wel overleden lijkt te zijn en uiteindelijk niet. De vrouw had er duidelijk op gehoopt en de schok werd haar uiteindelijk toch te veel. Dat is wel een beetje wrang.
Dit verhaal dient te worden gezien in de tijd waarin het zich afspeelt. Dit is voordat vrouwen echt rechten hadden!!
In die tijd waren vrouwen in het geheel niet gelijk aan mannen en het huwelijk dus vaak een onderdrukking van de vrouw. Met dat perspectief is het helemaal niet vreemd dat de vrouw gelukkig is zonder man, omdat ze nu haar leven kan leven zoals zij wil en niet zoals haar man dat wil.
Een reactie posten