1. Beschrijvingsopdracht
A Complete titelbeschrijving
J.K. Rowling, Harry Potter and the Deathly Hallows, Londen 2007 (eerste druk)
B Korte motievatie boekkeuze
Ik heb dit boek gekozen, omdat ik het laatste deel van Harry Potter erg graag wou lezen. Ik had dan ook al alle voorgaande delen gelezen en het laatste deel mogt natuurlijk niet ontbreken. Toen dit boek uitkwam en ik hoorde dat je deze mocht lezen voor je mondeling, ben ik hem ook meteen gaan halen.
C Korte weergave inhoud
De belangrijkste personage van het boek, dus de hoofdpersoon, is Harry Potter. Het hele boek draait om de zoektocht van Harry naar de gruzielementen van Voldemort en de Relieken van de dood. Zijn twee beste vrienden, Hermelien Griffel en Ron Wemel, helpen hem hierbij.
Het verhaal begint in het huis van de familie Malfidus. Hier worden plannen beraamt om Harry te vermoorden en wel op de volgende manier: ze zullen hem onderscheppen, als die het huis van zijn oom en tante verlaat. Severus Sneep, een van de deatheaters, weet namelijk wanneer Harry vertrekt en waarmee.
In de tijd dat Voldemort en zijn gang deze plannen beramen, zit Harry natuurlijk niet stil. Na zijn oom en tante overtuigt te hebben het huis te verlaten, vanwege de opheffing van de magische bescherming op het huis, moet hij veilig gesteld worden voor Voldemort. Hierop is een plan bedacht: Harry zal, tegelijk met de andere leden van de Orde van de Feniks, naar een veilige schuilplaats vliegen. Een aantal leden van de Orde van de Feniks drinken wisseldrank, waardoor ze veranderen in Harry’s. De bedoeling hiervan is dat alle Harry’s, waaronder de echte, naar een andere locatie vliegen, om zo heer Voldemort te misleiden. Helaas verloopt niet alles volgens plan. Tijdens de vlucht worden de leden onderschept door de deatheaters. Harry komt ongedeerd aan op de bestemde plaats, maar dit valt niet voor iedereen te zeggen. Zo vindt Alastor Dolleman de dood, verliest Harry zijn uil Hedwig en is Levenius Lorrebos spoorloos verdwenen. De rest heeft de bestemmingen gelukkig wel bereikt en is na aankomst zo snel mogelijk met de viavia naar het huis van meneer en mevrouw Wemel gegaan (dit was het verzamelpunt).
In huizen Wemel veroorzaakt de voorbereiding van de bruiloft van Bill Wemel en Fleur Delacour een hoop stress. Harry, Ron en Hermelien worden flink aan het werk gezet door mevrouw Wemel. Dit doet ze in de hoop dat de drie geen plannen kunnen maken om Voldemort te verslaan. Ondanks al deze werkzaamheden lukt het hun echter wel om dit te doen. Zo spreken ze af niet meer terug naar school te gaan, maar de gruzielementen van Voldemort op te sporen en te vernietigen. Een der dagen voor de bruiloft komt de minister van toverkunst, Rufus Schobbejak, langs met een aantal spullen die Albus Perkamentus voor hen nagelaten heeft. Zo krijgen ze een lichtdover, een boek over oude Runnen en een snaai. Overigens zou Harry ook nog het zwaard van Griffoendor krijgen, maar omdat het zwaard toebehoord aan Zweinstein krijgt hij het niet. De spullen die ze gekregen hebben zullen later van pas komen. De bruiloft verloopt totaal niet volgens plan. Tijdens de bruiloft meld de Patronus van Romeo Wolkenveldt dat Rufus Schobbejak is vermoord en dat voldemort het ministerie overgenomen heeft. Kort daarna arriveren de deatheaters op de bruiloft en wordt het een grote chaos. Harry, Ron en Hermelien weten echter wel te ontkomen en vluchtten naar het huis van Harry. (dit huis behoorde eerst tot de peet oom van Harry, Sirius, maar deze is al eerder gestorven. Daarna werd het eigendom van Harry).
In dit huis, Grimboudplein 12, woont eveneens de huiself van de familie Zwarts: Knijster. Deze huiself bewijst Harry een goede dienst, wanneer hij hem helpt met de opsporing van een gruzielement: het medaillon. Knijster weet dat Dorothea Omber het medaillon nu in bezit heeft en om die reden besluit Harry om het ministerie binnen te dringen. Om het ministerie binnen te komen, gebruiken Harry, Ron en Hermelien een wisseldrankje, waarna ze iemand worden die daar werkt. Na wat oponthoud arriveren ze in de kelder van het ministerie, waar een rechtszaak gehouden wordt voor Modderbloedjes. In deze kelder bevindt Omber zich. Hoewel de zaal vol zit, weten ze toch het medaillon (wat Omber om heeft) te bemachtigen. Dit blijft echter niet ongemerkt. De drie belanden in een gevecht en als ze uiteindelijk de kans zijn om weg te verdwijnselen, klampt een deatheater zich vast aan Hermelien en nemen hem mee. Op die manier hebben de deatheaters hun schuilplaats ontdekt, waardoor ze genoodzaakt waren ergens anders heen te gaan. Vanaf dan trekken de drie rond met een soort tent, waar ze dan een heleboel bescherming spreuken en bezweringen op los laten.
Tijdens de trektocht proberen de drie erachter te komen wat het volgende gruzielement is en hoe ze deze kunnen vernietigen. Helaas krijgen de drie ruzie, waarna Ron de benen neemt. Harry en Hermelien blijven dus met zijn tweeën over. Na het vertrek van Ron, besluiten ze om naar de geboorteplaats van Harry te gaan: Godric’s Hallow. Hier worden ze in de val gelokt door een onbekende dame, die de slang van Voldemort blijkt te zijn. Ze weten ternauwernood weg te komen, maar helaas sneuvelt de toverstaf van Harry.Als Harry een avond niet kan slapen en naar buiten kijkt ziet hij een patronus in de vorm van een hert. Deze lokt hem naar een klein vijvertje, waar het zwaard van Griffoendor in ligt. Als Harry deze probeert op te duiken, wordt hij bijna gekild door het medaillon (gruzielement) wat hij om heeft. Hij wordt echter gered door Ron (die zich weer aansluit bij Harry en Hermelien).Dan komt Hermelien erachter dat er een teken in Perkamentus boek staat, wat ze ook bij iemand gezien hadden op de bruiloft, namelijk bij Xenophilius Leeflang. Ze besluiten hem een bezoekje te brengen.
Xenophilius vertelt over ‘the deathly hallows’. Het verhaal gaat als volgt: er waren ooit drie broers, die de dood wilden overwinnen. Om dit te bereiken mochten ze alle drie een wens doen. Ze wensten de volgende dingen: de elder wand, Resurrection Stone en de invisibility cloak. Het symbool, waar Hermelien het over had, wordt door deze drie dingen gevormd. Harry herkent de Resurrections Stone (die Perkamentus in het vorige deel vernietigd heeft, omdat daar een gruzielement van Voldemort inzat) en de Invisibility cloak (deze bezit hij namelijk zelf). Ook komt hij eindelijk te weten waar Voldemort naar opzoek is (af en toe kan Harry en Voldemort komen en ziet hij wat hij doet). Voldemort wil de Elder wand te pakken krijgen.
Op een gegeven moment komen de drie ernstig in de problemen. Harry noemde namelijk een keer de naam Voldemort (wanneer deze naam wordt gezegd, weten de deatheaters meteen waar je zit. Er zit zeg maar een taboe op). Door deze fout belandden de drie in huizen Malfidus, waar ze gevangen genomen werden. Zij waren overigens niet de enige, Loena Leeflang, Olivander en Grijphaak werden daar ook gevangen gehouden. Gelukkig werd iedereen op tijd gered door Dobby, de huiself van Zweinstein en Harry’s trouwe vriend. Helaas overleed Dobby onder het gevecht met de deatheaters.
Tijdens het verblijf in de kerker heeft Grijphaak, een kobold die werkzaam is in de tovenaarsbank, verteld dat Bellatrix kort geleden een gruzielement in de kluis heeft gelegd. Grijphaak wil hen wel helpen om het gebouw binnen te dringen in ruil voor het zwaard van Griffoender. Dit zwaard was namelijk gesmeed door de kobolden en behoorde volgens Grijphaak tot hen. Hoewel het zwaard het enige middel was om een gruzielement te vernietigen, stemde harry hier toch mee in. Dan bezoeken ze de tovenaarsbank, Hermelien vermomd als Bellatrix en Harry en Ron verborgen onder de Invisibility cloak. De kobolden kregen te laat door dat er inbrekers waren, waarna de drie ternauwernood konden vluchten (met behulp van de blinde draak). En jawel, ze hadden weer een gruzielement te pakken, namelijk een beker.
Kort daarna verdwijnselen de drie naar Zweinveld, omdat Harry een visioen gekregen heeft dat er een gruzielement te vinden is in Zweinstein. Dit was niet zo’n slimme actie, want Voldemort wist dat Harry naar de gruzielementen opzoek was en had Zweinstein daarom goed bewaakt. Bij aankomst werden ze dan ook gelijk omsingeld door deatheaters. Ze werden echter gered door Desiderius Perkamentus, de broer van Albus. Door hem kwamen ze erachter dat ze via zijn huis in de kamer van hoge nood van Zweinstein konden komen en Lubbermans hielp hen hierbij.In de kamer van nood treft Harry een hoop leden van de strijders van Perkamentus (een door Harry opgerichte club om tegen Voldemort te strijden) en ook leden van de orde van de Feniks. Hij heeft echter geen tijd om bij te kletsen, want hij moet opzoek naar het diadeem van Ravenklauw. Harry denkt namelijk dat dit een gruzielement is. Tijdens zijn zoektocht samen met Loena komt hij een deatheater tegen. Deze deatheater had Voldemort al opgeroepen voordat ze hem hadden kunnen verlammen, waardoor ze nu echt vaart moesten maken. Dan bedenkt Harry zich opeens dat hij het diadeem heeft zien liggen in de kamer van hoge nood en vertrekt onmiddellijk daarheen. Daar aangekomen blijkt hij niet de enige te zijn daar, hij komt namelijk Malfoy, Korzel en kwast (medeleerlingen en deatheaters) tegen. Er ontstaat weer een gevecht, maar dit in het voordeel van Harry. Door de zwarte kunst die Korzel gebruikt, namelijk een of ander vuur, wordt het diadeem vernietigd. Dankzij het vuur weten Harry ook nog te ontsnappen. (Overigens hebben Ron en Hermelien de beker, het gruzielement, kunnen vernietigen met de tanden van de Basilisk).
Hierna krijgt Harry ineens weer heel erg last van zin litteken, de verbinding tussen hem en Voldemort, in ziet dat hij zich samen met Sneep in het Krijsende Krot bevind. Harry, Ron en Hermelien gaan erheen en luisteren Voldemort af. Tijdens het afluisteren wordt Sneep vermoord door Voldemort. (Hij vermoorde zijn trouwste dienaar Sneep, omdat hij dacht dat hij dan de bezitter zou worden van de Elder wand). Hierna ging Voldemort naar Zweinstein, om Harry op te zoeken. Ondertussen zijn de drie naar Sneep toe gelopen, waarna Sneep zijn gedachten afstaat aan Harry. Als Harry deze in de hersenpan van Perkamentus stopt, ziet hij een heleboel gebeurtenissen uit het leven van Sneep. Hieruit kan hij concluderen dat Sneep aan de goede kant stond, dus aan zijn kant. Sneep heeft al die tijd geprobeerd om Harry te redden. Verder kom je te weten dat hij Perkamentus heeft gedood in opdracht van Perkamentus zelf. Overigens was de ‘hert’ patronus ook van Sneep. Hij had dus alles gedaan om Harry te helpen en ondertussen heer Voldemort laten denken dat hij een echte deatheater was. Daarnaast komt Harry, doordat hij een gesprek tussen Perkamentus en Sneep ziet, erachter dat zijn litteken zelf ook een gruzielement is. Dit houd in dat Harry vermoord moet worden, omdat er anders nog een deel van Voldemort over zou blijven. Als hij dit beseft stort zijn hele wereld in en besluit hij om Voldemort op te zoeken (zonder de anderen).
Harry vind hem in het Verboden Bos, waarna Voldemort de Avada Kedavra vloek uitspreekt. Daardoor valt Harry ‘dood’ neer en vieren de deatheaters en Voldemort de overwinning. Hagrid, die daar gevangen was, moet Harry terug dragen naar het kasteel. Hier aangekomen zegt Voldemort dat Harry dood is en dat iedereen zich beter over kan geven, anders zou er alleen maar onnodig, zuiver bloed verspilt worden. Iedereen is helemaal in shock, maar een aantal verzetten zich nog steeds. Zo dood Marcel Lubbermans het laatste gruzielement, de slang, en mevrouw Wemel vermoordt Bellatrix. Op een gegeven moment komt de ‘dode’ Harry (hij was dus niet echt dood) in actie en vuurt een aantal spreuken op Voldemort af. Iedereen ziet dat Harry nog leeft en de hoop keert terug. Dan gaan Harry en Voldemort een duel aan, op leven en dood. Voldemort denkt dat hij wint met zijn Elder wand, maar dat heeft die goed mis. De vloek keerde zich tot hem, waarna hij dus het lootje legde. Uiteindelijk, na al die jaren, heeft Harry heer Voldemort weten te verslaan en het slechte overwonnen.
In het laatste hoofdstuk van het boek kan je lezen hoe het er negentien jaar later aan toe gaat. Het belangrijkste hiervan is dat Harry uiteindelijk toch is getrouwd met Ginny. Samen hebben ze drie kinderen, die vernoemd zijn naar de belangrijkste personen uit Harry’s leven: James, Albus Perkamentus en Lilly. Ook Hermelien en Ron zijn getrouwd. Zij hebben twee kinderen gekregen, genaamd Hugo en Rose.
2. Verdiepingsopdracht
Beste Harry,
Hoe gaat het nu met jou? Ik hoorde laatst dat je getrouwd bent met Ginny en dat jullie al drie kinderen hebben! Wat leuk dat je ze vernoemd hebt naar belangrijke personen uit je leven. Ik schrijf deze brief, omdat ik laatst terug dacht aan de tijd dat jij het opnam tegen Voldemort en hem uiteindelijk ook versloeg. Ik wou je even zeggen dat ik het erg dapper van je vond hoe jij het kwade te lijf ging, ondanks alle tegenslagen. Zo hoorde ik dat jullie af en toe flink in de problemen zaten.
Gelukkig hebben jullie je er wel elke keer weer uit weten te redden, vooral doordat jullie zo’n goed team vormen. Nou ja, een goed team vormden jullie niet de gehele tijd. Zo is Ron een keer weggelopen na een heftige ruzie. Ik was wel even geschokt toen mij dat verteld werd hoor. Het was natuurlijk helemaal niet verstandig om in zo’n duistere tijd ruzie te maken met je vrienden, deze moet je juist dicht bij je houden (zoals je peet vader, sirius, je ooit nog verteld heeft. Weet je het nog? Hij zei: ,,keep you’re friends close Harry”).
Ook vond ik het jammer dat je in het begin niet alles durfde te vertellen aan Ron en Hermelien. Zij waren je beste vrienden Harry, je had hun echt wel in vertrouwen kunnen nemen en dat had jouw last ook minder erg gemaakt. Dus, wanneer je ooit nog eens in de problemen zit, moet je met je vrienden erover praten en niet alles opkroppen. Dit zal heel erg opluchten en misschien weten zij zelfs wel hoe ze het probleem kunnen verhelpen.
Nu lijkt het misschien dat ik van alles aan te merken heb over jouw gedrag, maar dat valt allemaal reuze mee. Je hebt echt zoveel goede dingen gedaan, en het belangrijkste je bent ‘goed’ gebleven. De verleiding om over te stappen naar het kwade zal er ongetwijfeld geweest zijn, omdat dit gewoon de makkelijkste weg zou zijn. Gelukkig heb jij vast gehouden aan het goede. Zo stond ik perplex door het feit dat jij Malfoy hebt gered in de kamer van hoge nood. Hij was een erge vijand voor jou en boorde je altijd in de grond, maar toch deed jij het. Én dat maakt jou nou zo geweldig, snap je dat Harry?
Ook heb jij veel gevaren overwonnen, je bent zelfs een aantal keren in het hol van de leeuw gekropen en er bijna zonder schrammen weer uitgekomen. Ik vond het echt zo verbazingwekkend dat het je elke keer weer lukte om aan Voldemort en zijn volgelingen te ontkomen. Het leek wel alsof niets te hoog gegrepen was voor jullie drieën (Hermelien en Ron hebben je natuurlijk ook uitstekend geholpen en stonden ‘bijna’ altijd voor je klaar). Het is echter wel zo dat jullie een keer onnodig in de problemen kwamen, doordat jij de naam van Voldemort zei. Dit was natuurlijk helemaal niet slim van jou, beste Harry, want je wist dat er een taboe op de naam zat. Hiermee bracht je niet alleen jezelf in gevaar, maar ook je beste vrienden. Het zag er zelfs even naar uit dat jullie het niet zouden halen! Gelukkig voor jou kwam je goede vriend Dobby opdagen, die jullie uit de put heeft gered, maar wel ten koste van zijn eigen leven. Wat er allemaal zou gebeuren nadat jij de naam Voldemort had genoemd, kon je natuurlijk ook niet weten, dus ik verwijt je niks. Het is echter wel een wijze les voor jou. In het vervolg moet je eerst goed nadenken voordat je iets zegt of doet, dat zal je hele leven van belang zijn.
We zijn nu inmiddels beland bij het laatste deel van mijn brief, maar zeker niet het minste. Toen je erachter kwam dat Voldemort jou moest doden, vanwege een gruzielement dat in je zat, stortte je leven even in elkaar. Dat snap ik natuurlijk volkomen, want je moest gewoon jezelf laten vermoorden. Wat je in deze toestand van verbijstering hebt gedaan, was echter niet heel erg slim. Je bent zonder iemand te waarschuwen wat je ging doen, opzoek gegaan naar Voldemort. Je had niet eens afscheid genomen van je naasten en verteld hoe alles zat. Maar goed je hebt het dus wel gedaan en dát was dan weer wel goed van je. Het kon gewoon niet anders dan op die manier, dat wist jij ook. Gelukkig bleef je wel leven, maar liet je dit niet merken aan Voldemort en de deatheaters. Hierdoor kon je uiteindelijk toch nog aan hun ontkomen en een eerlijk gevecht starten met Voldemort, dat jij natuurlijk won. Ja Harry, jij bent degene die Voldemort, een van de beste tovenaars van de wereld (al zij het een kwaadaardige), verslagen heeft. Iedereen is echt heel erg trots op jou Harry en ik natuurlijk ook! Jij hebt een einde gemaakt aan het kwade en de mensen weer hoop gegeven, hiervoor ben ik jou eeuwig dankbaar. Harry ik geloof voor altijd in jou en zal jou nooit vergeten!
Groetjes,
Loanne (Ex-leerling van Zweinstein)
P.s vriendelijke groeten aan Ginny.
3. Evaluatie
A Ik vond dit deel, net zoals alle andere delen van Harry Potter, erg goed geschreven. Het leuke aan de Harry Potter boeken is dat er gebruik is gemaakt van een grote fantasie, maar het voor je gevoel toch werkelijkheid lijkt als je het leest. Alles is gewoon zo echt beschreven, dat je het helemaal voor je kunt zien. Ook kan je je heel goed inleven in de personages, omdat de gevoelens goed worden beschreven. Daarnaast is het natuurlijk een prachtig verhaal, dat heel anders is dan de verhalen in andere boeken. Hoewel ik alle boeken van Harry erg leuk vond, is dit toch wel het beste deel. Er zitten bijvoorbeeld veel verassingen in het boek verborgen. Zo kom je erachter dat Sneep al die tijd voor het goede vocht, terwijl je eigenlijk al vanaf het eerste deel denkt dat hij door en door slecht is. Ook blijkt dat harry een gruzielement is, wat ik nooit had verwacht. Daarnaast is het natuurlijk ook erg leuk om te lezen dat Harry het kwade, dus Voldemort, verslaat.
B De verdiepingsopdracht vond ik in het begin wel erg moeilijk. Ik had namelijk geen idee wat ik moest schrijven, het is ook heel raar om naar een personage uit een boek te schrijven. Toen ik eenmaal begonnen was met typen, schoot me het ene na het andere te binnen. Uiteindelijk is het dus toch wel goed gekomen (tenminste, dat denk ik. Of u het een goede brief vindt weet ik natuurlijk niet).
C zie B.
Loanne: boekverslag 1: Sophie Kinsella - The undomestic Goddess
1. Beschrijvingsopdracht
A Complete titelbeschrijving
Sophie Kinsella, The undomestic Goddess, Banatam Press, London 2005 (eerste druk).
B Korte motivatie boekkeuze
Ik heb dit boek gekozen omdat een vriendin mij dit boek heeft aangereden. Ze zij dat het echt een super leuk boek was, dus toen dacht ik: dat boek ga ik lezen voor mijn boekverslag.
C Korte weergave inhoud
Het hele boek draait om de hoofdpersoon: Samantha Sweeting, een top juriste bij Carter Spink te London. Omdat Samantha graag vennoot wil worden, werkt ze gewoonweg de héle dag. Ze kan zich dan ook niet ontspannen, wat blijkt tijdens een bezoek aan de schoonheidsspecialiste. Op een dag komt Samantha erachter dat ze de fout van haar leven heeft gemaakt, ze is namelijk vergeten een lening bij het handelsregister te laten inschrijven. Door deze fout zal het bedrijf en vijftig miljoen pond verliezen. Samantha is zich dood geschrokken en vlucht in paniek naar het station. Ze pakt de eerste beste trein en komt ergens op het Engelse platteland terecht.
Sam heeft echt geen idee waar ze beland is en belt daarom maar aan bij een grote villa. De vrouw die open doet denkt dat dit de huishoudster is, die gestuurd zou zijn door een bureau. (dit is natuurlijk niet het geval). De vrouw blijkt Trish Geiger te heten en ze is getrouwd met Eddie Geiger, samen zijn zij de eigenaren van het huis. Dan krijgt Sam een rondleiding door het huis, waarna Trish haar van alles vertelt over het huishouden. Sam vindt dit natuurlijk wel raar, omdat zij alleen maar aanbelde om te vragen of er een hotel in de buurt was waar ze kon overnachten (ze heeft dus niks door). Na de rondleiding komt Eddie eraan, om het sollicitatiegesprek te voeren. Naarmate het gesprek vordert, komt Samantha erachter wat er aan de hand is. Eddie en Gisher denken dat ze is gekomen voor de baan als huishoudster. Ze durft echter niet te zeggen dat ze hiervoor niet kwam, omdat ze bang was dat de familie de politie zou bellen. Uiteindelijk krijgt Samantha de baan en besluit ze om zich een dagje voor te doen als huishoudster en daarna maar te vertrekken.
Samantha heeft alleen ergens geen rekening mee gehouden, namelijk met het feit dat ze nog nooit iets heeft gedaan in het huishouden. Zo kan ze niet koken, niet wassen, niet strijken etc. Als Sam die volgende dag moet beginnen aan haar werk, gaat het al gelijk mis. Maar, dat zou niet erg zijn want ze was van plan die zelfde dag nog te vertrekken. Hier komt echter helemaal niks van, Samantha blijft voor een hele poos in de villa. Hoewel ze er in het begin niks van bakte, had de familie niks door. Zo kon Samantha rustig haar gang gaan en leerde beetje bij beetje hoe alles werkte. Hierbij werd ze geholpen door Iris, de moeder van Nathaniel (de aantrekkelijke tuinman van huizen Geiger). Iris geeft Sam kookles en leert haar hoe ze moet wassen, strijken etc.
Samantha gaat steeds vaker met Nathaniel om en begint hem ook erg leuk te vinden. Op een dag vraagt hij aan haar of ze mee uitgaat, hier zegt ze natuurlijk geen nee tegen. Tijdens de date gaan ze naar de Pub van Nathaniel (hij is de eigenaar daarvan). Hier ziet ze een briefje hangen met: ‘verboden voor juristen’. Om deze reden durft Samantha hem nooit te vertellen dat ze eigenlijk een jurist is. Op een gegeven moment krijgen Samantha en Nathaniel een relatie. In het begin ging het allemaal goed, maar opeens gebeurd er iets wat hun relatie ‘tijdelijk’ verpeste. Sam komt er namelijk achter dat het helemaal niet haar schuld was dat het bedrijf vijftig miljoen pond verloren had. Iemand had haar in de val gelokt, en dat was Arnold (een ex-collega). Samantha gaat terug naar London om alles recht te zetten. Carter Spink ziet in dat Samantha niks fout heeft gedaan en ze bieden haar als nog de baan als vennoot aan. Sam weigert dit echter, omdat ze sinds ze huishoudster is geworden het idee heeft dat ze echt leeft. Na de baan geweigerd te hebben keert ze weer terug naar huizen Geiger.
Eenmaal teruggekeerd naar het huis, komt ze erachter dat alles niet bij het oude is gebleven. Doordat er dagen lang allemaal fotografen voor het huis staan, is Sam genoodzaakt de waarheid te vertellen. Dus dat ze eigenlijk helemaal geen huishoudster was maar een juriste. Iedereen staat perplex, maar haar leugen wordt wel geaccepteerd. Ook Nathaniel vergeeft het Samantha en hoopt dat hun relatie standhoud, maar dat is echter niet zeker.Hoewel Sam in eerste instantie heeft gezegd dat ze veel liever huishoudster blijft, veranderd ze ineens van mening. Dit komt doordat een vriend van Carter Spink haar had omgepraat, om toch terug te komen. Nathaniel is hier helemaal niet blij mee, en wanneer samantha met de trein terug naar London vertrekt, komt hij niet eens afscheid nemen. Samantha zit er heel erg mee dat het zo gelopen is tussen Nathaniel en haar en beseft tijdens de treinreis dat ze hem helemaal niet kwijt wil. Op het moment dat Sam dit beseft had, stapte ze onmiddellijk uit de trein. Ze moest echter nog wel even wachten op de trein terug.Als Sam zit te wachten op het station ziet ze Nathaniel zitten in de trein naar London, hij kon dus ook niet zonder haar. Nathaniel stapt meteen uit en rent naar Samantha toe. Ze weten nu dat ze voor altijd bij elkaar willen blijven en beginnen te zoenen.
2. Verdiepingsopdracht
A Voordat ik het boek had gelezen, had ik eigenlijk niet zo heel veel verwachtingen. Ik wist wel al van een vriendin dat het boek ging over iemand die als huishoudster ging werken, terwijl ze helemaal nog nooit iets in de huishouding gedaan had. Verder heb ik eigenlijk niet echt nagedacht over waar het boek nog meer over zou gaan. Wel was mijn verwachting dat het een heel leuk en grappig boek zou zijn.
B De verwachting dat het een leuk/grappig boek zou zijn is zeker uitgekomen. Ik vind het echt een heel leuk en ook origineel verhaal.
C Het verhaal speelt zich vooral af op het Engelse platteland. Om precies te zijn in een klein dorpje waar de villa staat van meneer en mevrouw Geiger. Verder zijn er ook delen in het verhaal waar Samantha zich bevindt in London (zoals in het begin), waar ze werkzaam was als Juriste van Carter Spink. De ruimte is op zich niet heel erg belangrijk, de villa waar Samantha werkzaam was zou bij wijze van spreken overal wel gestaan kunnen hebben.
D Het verhaal gaat over overspannen zijn en het nut van ontspanning.
E Verhaallaag: Samantha is werkzaam bij Carter Spink als Juriste. Wanneer ze er echter achterkomt dat ze een grote fout heeft gemaakt, vlucht ze naar het engelse platteland. Hier wordt ze aangenomen als huishoudster, wat haar leven totaal veranderd. Hoewel Samantha een echte huishoud ramp was, had ze het er toch erg naar haar zin. Ze leert een leuke jongen kennen, genaamd Nathaniel en later krijgt ze ook een relatie met hem. Als Samantha erachter komt dat ze helemaal geen fout had gemaakt bij Carter Spink, dreigt alles weer te worden zoals het oude. Op het nippertje weet Samantha hieraan te ontkomen.
Betekenislaag: zoals ik al verteld heb gaat het verhaal over het overspannen zijn en het nut van ontspanning. In het deel dat Samantha nog Juriste is, geniet ze totaal niet van het leven en is ze erg overspannen. Tijdens haar werk als huishoudster leert Samantha pas wat echt leven is. Doordat ze tijd heeft voor ontspanning kan ze pas echt genieten van het leven. Er zit dus een wijze les verborgen in het boek.
3. Evaluatie
A Ik vind dit een heel leuk boek, omdat het zo humoristisch is verteld. Het is echt een heel grappig verhaal, waardoor je er geen enkele problemen mee hebt om dit boek te lezen. Het is ook een heel origineel verhaal, wat ik wel erg leuk vond. Verder is het boek ook zo geschreven dat je de gebeurtenissen ook echt voor je zit en je kunt ook goed meeleven met de personages. Zo kan je je bijvoorbeeld helemaal voorstellen hoe Samantha zich gevoelt zou hebben toen ze voor het eerst een maaltijd moest koken.
B De verdiepingsopdracht verliep naar mijn mening wel goed, alleen weet ik niet zeker of ik het thema en de betekenislaag van het verhaal goed heb begrepen. Ik vind het namelijk wel moeilijk om deze te bepalen bij dit boek en hoop daarom ook dat het toch enigszins klopt.
C Zie B.
Teuntje, Boekverslag 3: Dan Brown - Angels and demons
1. Beschrijvingsopdracht
Dan Brown, Angels and Demons, Simon & Schuster inc., 2000
Ik heb dit boek gekozen omdat ik in dezelfde periode naar Rome zou gaan. Ik wist dat dit boek zich in Rome afspeelde. Daarnaast had ik de Da Vinci Code ook al gelezen, wat ik een erg goed boek vond. Ik wist dat dit boek eraan vooraf ging, daarom was ik wel nieuwsgierig. Ik vond het wel handig om het te combineren met mijn engelse boekverslag, en heb het dus in het engels gelezen.
samenvatting:
The book begins with a prologue, in which immediately tension is being stirred up. The story begins with an event, in which two people take place. The reader knows nothing about the previous events, and why the two people are doing what they do. The two people are physicist Leonardo Vetra, and an intruder. Then the real story begins. The first head character is introduced, Robert Langdon. He is dreaming in his bed in Massachusetts when he is being awoken by the ring of his telephone. It’s 5:18 A.M. On the phone is Maximilian Kohler, a discrete particle physicist. He wants to see Robert immediately because of a murder in his lab, CERN.* Robert Langdon, who is a professor of religious iconology at Harvard University, doesn’t understand what he has to do with that until he gets a fax. On this fax the corpse is shown, with branded on the chest a single word, Illuminati. Now Robert has seen this, he decides to do what Kohler had asked, and he comes to C.E.R.N. Then there is a switch to two men. One is the killer of Leonardo Vetra, the other one is his opdrachtgever. Then you go back to Robert Langdon, who flies from Boston to Geneva in 1 hour, with a plane that goes Mach fifteen. Then there is again a switch to the killer, who tells his story about how he has met his task maker, and about some kind of brotherhood. Then we go back to Robert, who has landed in Geneva, and meets Maximilian Kohler. Kohler brings him to the body of the late Leonardo Vetra. While walking through CERN, Robert doesn’t know where to look. In the office of Leonardo Vetra there is a thick, white fog. This is to preserve the body. In the office Robert, after having examinate the body, tells about a secret brotherhood called the Illuminati. It appears to be a brotherhood set up by the brightest minds in the 1500’s. They had an ultra secret lair in Rome they called the Church of Illumination. Langdon then tells about the background of the group, and the symbols of it. Then we go to another character, a young guard, he notices something strange on the video monitors before him, he sees some kind of canister. Then we go back to Langdon. He is shown the study of Leonardo Vetra, and then Kohler and he go to await Vittoria Vetra, the daughter of Leonardo. The three of them then go to her and her father’s lab. There explains Vittoria about her work as a particle physicist. She tells that her father and she have created antimatter. There in the lab, they find out that a large canister of antimatter has been stolen. This is a big problem, because when antimatter comes in contact with matter, both dissolve. The canister contains a full quarter of a gram, which converts to almost five kilotons**, and once removed from its recharching platform at CERN, the canister would count down inexorably. When they’re back in the main atrium, Kohler gets a phone call, in which he is told where the canister is. He sends Vittoria and Robert of to that place, Vatican City. In between these chapters, another character is introduced. This man, Cardinal Mortati, is in St. Peter’s Cathedral. He oversees a sanctified event, called conclave. This is to elect a new pope. Through his eyes, you get to know that there are a lot of cardinals from all over the world, and that four cardinals are missing. These were not ordinary cardinals, but the chosen four, i preferiti. In Vatican City, Langdon and Vittoria are taken to the office of the Swiss Guard. There they meet Commander Olliveti, the person in charge there. Langdon and Vittoria can’t convince Olliveti to search for the missing canister, because he thinks that it isn’t dangerous. Then they try to speak with the late pope’s ‘chamberlain’, il camerlengo. In the Pope’s office, Langdon and Vittoria explain the whole situation. The camerlengo does take them serious. While they’re in the office, the hassasin (the killer of Leonardo) calls. He tells about the four missing cardinals, he tells that they are going to be killed in public. They we’re going to be killed at the markers of ‘The Path of Illumination’. Langdon goes to the archives of Vatican City to find the clue for the first marker. These markers are four sculptures that are a tribute to the four elements of science, Earth, Air, Fire and Water. In the archives they find a book which leads them to the Pantheon. When Langdon and Vittoria are in the Pantheon, they can’t find one of the missing cardinals. Few moments later, they notice that they are in the wrong church, and have to go to Santa Maria del Popolo. Once Langdon, Vittoria and Olliveti are there, they find the cardinal, already dead, with on his chest the word Earth. In the church they search for another clue to the next marker. They find it, and notice that it’s at St. Peters Square. When they arrive at the square, Langdon is the first one to find the second cardinal, but he couldn’t be saved any more, he had the word air on his chest. Langdon goes again to the archives, and finds the next marker, a sculpture in Santa Maria della Vittoria. But he is locked in the room because someone had just killed power. When he finally escapes, and gets to the church with Vittoria and Olliveti, the third cardinal is still alive and hangs in the church. Beneath him is a fire, and the word fire is also branded on his chest. The hassasin is still in the church. He kills Olliveti, tries to kill Langdon and takes Vittoria with him. Langdon can escape from the fire, and finds the last mark, at Piazza Navona. Here he meets with the hassasin, who puts the fourth and last cardinal in the Fountain of the Four Rivers. Langdon finds himself in another battle with the killer, but can escape once again and at the fountain he finds the last mark which points to Castel Sant’ Angelo, the Church of Illumination. There he finds Vittoria and the hassasin, and they fight again. This time, Langdon and Vittoria can kill the hassasin, and they go off to St. Peter’s Cathedral to find the canister. The camerlengo knows suddenly where it is, but when they have it, it’s too late to bring it to CERN. The camerlengo and Robert then go into a chopper, and fly as high as they can. They let the chopper go higher, and they both jump out of it. Langdon survives, and on the ground he and Vittoria discover the truth about the whole situation. It appears that the camerlengo has been the task maker for the hassasin, and that he has set up the whole plan. The camerlengo, once he finds out that the truth has come out, burns himself on top of St. Peters Cathedral. After all these events, we go to a new day, later. A new pope is elected, and Robert and Vittoria have survived all the horror, and enjoy a vacation in Rome.
Bron: http://www.scholieren.com/boekverslagen/18586
2. Verdiepingsopdracht
Dear Robert Langdon,
I must say it is quite an adventure, all that you’ve been trough.
First of all, I want to praise you for your heroic behaviour. You had nothing to do with this whole case, knew none of these people, and still, you decided you wanted to help and get things solved. I think that’s very admirable. Is it in your nature to do the right thing for mankind? Because I noticed that you do kind of the same in the Da Vinci Code.
I do think you act kind of cool when you see the dead body of Leonardo Vetra. I personally would be absolutely disgusted if I would see a body mutilated like that. You seem to feel the same way in one way, but in the other way you deal with it like you see that kind of stuff every day. Which I don’t think you do.
How come you’re so interested in those mystic things? You know a lot about symbolism and occult groups like the illuminati. I couldn’t get from the book why that is. It would have brought maybe a little more depth to your character.
I think it’s good of you that you explain everything about the illuminati in a very clear way to everyone involved. In that way, us readers can also learn a few things, and we don’t lose track of the story.
I think you did a good job when you were trapped in the office of Olliveti. It’s a good thing you knew that when a Pope dies, the Camerlengo is in charge until a new one is elected. Though this was also a little bit too much of a coincidence… But still, a smart thing that you called the Camerlengo and came out of the office that way. Of course you didn’t know then that it was the Camerlengo who set the whole thing up.
I also admire your brightness. You always seem to keep your head in the game and have everything under control. This is a very good thing in these kind of situations. The way you found the Path of Illumination so fast was a bit unbelievable, but if you hadn’t, whole Rome would have been blown away. So I suppose it’s a good thing. Every other person would’ve never come up with all those churches and sculptures so fast. Because everything happened in just a few hours.
The way you pretend you’re dead in the fountain is also quite genius. You breathe through a tube and stay at the bottom of the fountain. That was the hassassin thinks you’re dead when you actually aren’t. That was really smart.
What wasn’t so smart, is that you get in that chopper. Even I knew that he was planning on escaping with the one parachute. So it was kind of stupid to go with him. But you make that up with all your brilliantness in other situations.
I understand that you do everything in the story so unbelievably fast, it’s to keep everything going and keep it exciting for the readers.
And in that you succeeded the most. You did keep me on the tip of my chair and following you every move. I want to thank you for that. I really enjoyed reading your adventure and finding out so much about Rome, the Illuminati, the Vatican, all those statues and all the hidden symbols in everything.
3. Evaluatie
Ik vond het een heel vermakelijk boek om te lezen. Het is erg goed en spannend geschreven, maar wordt soms wel een beetje overhaast. Dit is aan de ene kant wel fijn omdat het zo constant spannend blijft, maar aan de andere kant wordt het hierdoor wel enigszins ongeloofwaardig. Als al die beroemde geleerden niet verder kwamen dan het eerste punt van het Pad, hoe komt het dan dat Robert Langdon het in een paar uur helemaal uitgevogeld kan hebben?
Dat soort dingen storen me soms wel, maar niet zo erg dat het verhaal erom minder wordt. Dat is ook niet het belangrijkste. Het belangrijkste is de bizarre symbolische toch door Rome heen, terwijl er constant nieuwe, verminkte lijken opduiken. Ik heb regelmatig gehuiverd bij de beeldende woorden van Dan Brown, wat absoluut geen vervelende ervaring was.
De verdiepingsopdracht vond ik moeilijker dan de vorige, maar nog vond ik het wel redelijk te doen. Ik kwam er pas achter toen ik het afhad dat ik het per ongeluk in het engels heb gedaan. Maar dit zal vast geen probleem zijn. Het boek vond ik goed te begrijpen, en daarom heb ik ook geen problemen gehad met de opdracht.
Het kritisch naar het boek kijken vond ik soms wel moeilijk, omdat ik dit normaal niet echt doe. Ik lees een boek, en oordeel of ik het goed of slecht vind. Ik oordeel echter niet waarom ik dat vind. Meestal spreekt de schrijfstijl me in zo’n geval niet aan. In dit geval denk ik dat het me toch redelijk gelukt is om kritisch te zijn.
Dan Brown, Angels and Demons, Simon & Schuster inc., 2000
Ik heb dit boek gekozen omdat ik in dezelfde periode naar Rome zou gaan. Ik wist dat dit boek zich in Rome afspeelde. Daarnaast had ik de Da Vinci Code ook al gelezen, wat ik een erg goed boek vond. Ik wist dat dit boek eraan vooraf ging, daarom was ik wel nieuwsgierig. Ik vond het wel handig om het te combineren met mijn engelse boekverslag, en heb het dus in het engels gelezen.
samenvatting:
The book begins with a prologue, in which immediately tension is being stirred up. The story begins with an event, in which two people take place. The reader knows nothing about the previous events, and why the two people are doing what they do. The two people are physicist Leonardo Vetra, and an intruder. Then the real story begins. The first head character is introduced, Robert Langdon. He is dreaming in his bed in Massachusetts when he is being awoken by the ring of his telephone. It’s 5:18 A.M. On the phone is Maximilian Kohler, a discrete particle physicist. He wants to see Robert immediately because of a murder in his lab, CERN.* Robert Langdon, who is a professor of religious iconology at Harvard University, doesn’t understand what he has to do with that until he gets a fax. On this fax the corpse is shown, with branded on the chest a single word, Illuminati. Now Robert has seen this, he decides to do what Kohler had asked, and he comes to C.E.R.N. Then there is a switch to two men. One is the killer of Leonardo Vetra, the other one is his opdrachtgever. Then you go back to Robert Langdon, who flies from Boston to Geneva in 1 hour, with a plane that goes Mach fifteen. Then there is again a switch to the killer, who tells his story about how he has met his task maker, and about some kind of brotherhood. Then we go back to Robert, who has landed in Geneva, and meets Maximilian Kohler. Kohler brings him to the body of the late Leonardo Vetra. While walking through CERN, Robert doesn’t know where to look. In the office of Leonardo Vetra there is a thick, white fog. This is to preserve the body. In the office Robert, after having examinate the body, tells about a secret brotherhood called the Illuminati. It appears to be a brotherhood set up by the brightest minds in the 1500’s. They had an ultra secret lair in Rome they called the Church of Illumination. Langdon then tells about the background of the group, and the symbols of it. Then we go to another character, a young guard, he notices something strange on the video monitors before him, he sees some kind of canister. Then we go back to Langdon. He is shown the study of Leonardo Vetra, and then Kohler and he go to await Vittoria Vetra, the daughter of Leonardo. The three of them then go to her and her father’s lab. There explains Vittoria about her work as a particle physicist. She tells that her father and she have created antimatter. There in the lab, they find out that a large canister of antimatter has been stolen. This is a big problem, because when antimatter comes in contact with matter, both dissolve. The canister contains a full quarter of a gram, which converts to almost five kilotons**, and once removed from its recharching platform at CERN, the canister would count down inexorably. When they’re back in the main atrium, Kohler gets a phone call, in which he is told where the canister is. He sends Vittoria and Robert of to that place, Vatican City. In between these chapters, another character is introduced. This man, Cardinal Mortati, is in St. Peter’s Cathedral. He oversees a sanctified event, called conclave. This is to elect a new pope. Through his eyes, you get to know that there are a lot of cardinals from all over the world, and that four cardinals are missing. These were not ordinary cardinals, but the chosen four, i preferiti. In Vatican City, Langdon and Vittoria are taken to the office of the Swiss Guard. There they meet Commander Olliveti, the person in charge there. Langdon and Vittoria can’t convince Olliveti to search for the missing canister, because he thinks that it isn’t dangerous. Then they try to speak with the late pope’s ‘chamberlain’, il camerlengo. In the Pope’s office, Langdon and Vittoria explain the whole situation. The camerlengo does take them serious. While they’re in the office, the hassasin (the killer of Leonardo) calls. He tells about the four missing cardinals, he tells that they are going to be killed in public. They we’re going to be killed at the markers of ‘The Path of Illumination’. Langdon goes to the archives of Vatican City to find the clue for the first marker. These markers are four sculptures that are a tribute to the four elements of science, Earth, Air, Fire and Water. In the archives they find a book which leads them to the Pantheon. When Langdon and Vittoria are in the Pantheon, they can’t find one of the missing cardinals. Few moments later, they notice that they are in the wrong church, and have to go to Santa Maria del Popolo. Once Langdon, Vittoria and Olliveti are there, they find the cardinal, already dead, with on his chest the word Earth. In the church they search for another clue to the next marker. They find it, and notice that it’s at St. Peters Square. When they arrive at the square, Langdon is the first one to find the second cardinal, but he couldn’t be saved any more, he had the word air on his chest. Langdon goes again to the archives, and finds the next marker, a sculpture in Santa Maria della Vittoria. But he is locked in the room because someone had just killed power. When he finally escapes, and gets to the church with Vittoria and Olliveti, the third cardinal is still alive and hangs in the church. Beneath him is a fire, and the word fire is also branded on his chest. The hassasin is still in the church. He kills Olliveti, tries to kill Langdon and takes Vittoria with him. Langdon can escape from the fire, and finds the last mark, at Piazza Navona. Here he meets with the hassasin, who puts the fourth and last cardinal in the Fountain of the Four Rivers. Langdon finds himself in another battle with the killer, but can escape once again and at the fountain he finds the last mark which points to Castel Sant’ Angelo, the Church of Illumination. There he finds Vittoria and the hassasin, and they fight again. This time, Langdon and Vittoria can kill the hassasin, and they go off to St. Peter’s Cathedral to find the canister. The camerlengo knows suddenly where it is, but when they have it, it’s too late to bring it to CERN. The camerlengo and Robert then go into a chopper, and fly as high as they can. They let the chopper go higher, and they both jump out of it. Langdon survives, and on the ground he and Vittoria discover the truth about the whole situation. It appears that the camerlengo has been the task maker for the hassasin, and that he has set up the whole plan. The camerlengo, once he finds out that the truth has come out, burns himself on top of St. Peters Cathedral. After all these events, we go to a new day, later. A new pope is elected, and Robert and Vittoria have survived all the horror, and enjoy a vacation in Rome.
Bron: http://www.scholieren.com/boekverslagen/18586
2. Verdiepingsopdracht
Dear Robert Langdon,
I must say it is quite an adventure, all that you’ve been trough.
First of all, I want to praise you for your heroic behaviour. You had nothing to do with this whole case, knew none of these people, and still, you decided you wanted to help and get things solved. I think that’s very admirable. Is it in your nature to do the right thing for mankind? Because I noticed that you do kind of the same in the Da Vinci Code.
I do think you act kind of cool when you see the dead body of Leonardo Vetra. I personally would be absolutely disgusted if I would see a body mutilated like that. You seem to feel the same way in one way, but in the other way you deal with it like you see that kind of stuff every day. Which I don’t think you do.
How come you’re so interested in those mystic things? You know a lot about symbolism and occult groups like the illuminati. I couldn’t get from the book why that is. It would have brought maybe a little more depth to your character.
I think it’s good of you that you explain everything about the illuminati in a very clear way to everyone involved. In that way, us readers can also learn a few things, and we don’t lose track of the story.
I think you did a good job when you were trapped in the office of Olliveti. It’s a good thing you knew that when a Pope dies, the Camerlengo is in charge until a new one is elected. Though this was also a little bit too much of a coincidence… But still, a smart thing that you called the Camerlengo and came out of the office that way. Of course you didn’t know then that it was the Camerlengo who set the whole thing up.
I also admire your brightness. You always seem to keep your head in the game and have everything under control. This is a very good thing in these kind of situations. The way you found the Path of Illumination so fast was a bit unbelievable, but if you hadn’t, whole Rome would have been blown away. So I suppose it’s a good thing. Every other person would’ve never come up with all those churches and sculptures so fast. Because everything happened in just a few hours.
The way you pretend you’re dead in the fountain is also quite genius. You breathe through a tube and stay at the bottom of the fountain. That was the hassassin thinks you’re dead when you actually aren’t. That was really smart.
What wasn’t so smart, is that you get in that chopper. Even I knew that he was planning on escaping with the one parachute. So it was kind of stupid to go with him. But you make that up with all your brilliantness in other situations.
I understand that you do everything in the story so unbelievably fast, it’s to keep everything going and keep it exciting for the readers.
And in that you succeeded the most. You did keep me on the tip of my chair and following you every move. I want to thank you for that. I really enjoyed reading your adventure and finding out so much about Rome, the Illuminati, the Vatican, all those statues and all the hidden symbols in everything.
3. Evaluatie
Ik vond het een heel vermakelijk boek om te lezen. Het is erg goed en spannend geschreven, maar wordt soms wel een beetje overhaast. Dit is aan de ene kant wel fijn omdat het zo constant spannend blijft, maar aan de andere kant wordt het hierdoor wel enigszins ongeloofwaardig. Als al die beroemde geleerden niet verder kwamen dan het eerste punt van het Pad, hoe komt het dan dat Robert Langdon het in een paar uur helemaal uitgevogeld kan hebben?
Dat soort dingen storen me soms wel, maar niet zo erg dat het verhaal erom minder wordt. Dat is ook niet het belangrijkste. Het belangrijkste is de bizarre symbolische toch door Rome heen, terwijl er constant nieuwe, verminkte lijken opduiken. Ik heb regelmatig gehuiverd bij de beeldende woorden van Dan Brown, wat absoluut geen vervelende ervaring was.
De verdiepingsopdracht vond ik moeilijker dan de vorige, maar nog vond ik het wel redelijk te doen. Ik kwam er pas achter toen ik het afhad dat ik het per ongeluk in het engels heb gedaan. Maar dit zal vast geen probleem zijn. Het boek vond ik goed te begrijpen, en daarom heb ik ook geen problemen gehad met de opdracht.
Het kritisch naar het boek kijken vond ik soms wel moeilijk, omdat ik dit normaal niet echt doe. Ik lees een boek, en oordeel of ik het goed of slecht vind. Ik oordeel echter niet waarom ik dat vind. Meestal spreekt de schrijfstijl me in zo’n geval niet aan. In dit geval denk ik dat het me toch redelijk gelukt is om kritisch te zijn.
Teuntje, boekverslag 1: J.K. Rowling - Harry Potter & the Philosopher's Stone
1. Beschrijvingsopdracht
Het boek heet ‘Harry Potter & The Philosopher’s stone’ en is geschreven door J.K. Rowling.
Ik heb dit boek gekozen omdat ik het nog een keer in het engels wou gaan lezen. Dit leek me een geschikt moment om dat te doen. Veel mensen hadden mij aangeraden om het in het engels te lezen, omdat het zo nog leuker zou zijn dan in het Nederlands.
Samenvatting:
Harry Potter is een tien jaar oude wees die bij zijn tante, oom en neefje, de Dursleys, woont. Zijn ouders zijn omgekomen bij een auto-ongeluk, zo zeggen oom Vernon en tante Petunia, en het vreemde, bliksemvormige litteken op Harry’s voorhoofd is ook aan dat ongeluk te wijten. Harry wordt slecht behandeld; hij draagt de veel te wijde, oude kleren van vet neefje Dudley, slaapt in de kast onder de trap, wordt gepest en geslagen door Dudley en op alle andere mogelijke manieren benadeeld. Het boek begint echter tien jaar eerder, als oom Vernon naar zijn werk gaat en allemaal vreemde dingen ziet; een kat zit voor zijn deur kaart te lezen, er vliegen voortdurend uilen over en in gewaden geklede mensen vormen groepjes op straat, totaal gelukkig lijkend over iets wat is gebeurd. Die nacht wordt Harry Potter, een jaar oud, op de stoep gelegd bij de Dursleys, door de oude, grijze Albus Dumbledore, een beroemde, wijze, machtige tovenaar, tevens het schoolhoofd van Hogwarts School for Witchcraft and Wizardry. Vlak voor Harry’s elfde verjaardag komt er een brief voor Harry, zeer nauwkeurig geadresseerd (Mr H. Potter – The Cupboard under the Stairs – 4 Privet Drive – Little Whinging – Surrey). Echter voordat Harry de brief in de perkamenten envelop kan lezen, pakt oom Vernon hem af. Vernon en Petunia gedragen zich vanaf dan iets beter tegen Harry, maar als er steeds meer brieven in geel perkamenten enveloppen komen, vlucht Vernon met Petunia, Dudley en Harry naar een hutje op een rots in de zee, in de overtuiging dat de brieven dáár niet gebracht kunnen worden. Om middernacht valt opeens een halfreus met woest haar het hutje binnen, zijn naam is Rubeus Hagrid. Hagrid vertelt dat hij sleutelbewaarder is op Hogwarts, en dat Dumbledore hem persoonlijk heeft gestuurd om Harry de brief te bezorgen. Ook vertelt Hagrid dat Harry een tovenaar is, en niet zomaar eentje, Harry heeft toen hij één jaar oud was, een sterke, dodelijke vloek overleefd, tegen hem gebruikt door de machtigste tovenaar alle tijden; Voldemort. Voldemort heeft twaalf jaar lang geheerst in de tovenaarswereld en vermoordde alles en iedereen die tegen hem was, zelfs Muggles (mensen die niet kunnen toveren). Toen Voldemort Harry probeerde te vermoorden, hield Harry er enkel een litteken aan over, en er gebeurde nog iets vreemders: Voldemort verdween. Niemand heeft hem sinds die nacht weer gezien, maar de geruchten gaan dat Voldemort nog maar een schim van zichzelf is, dwalend door bossen, wachtend op een kans om weer op volle krachten te komen. Omdat de Dursleys alles vrezen wat niet past in hun beeld van de wereld, hadden zij een hekel aan Lily Potter, Petunia’s zus, en haar man. En om diezelfde reden hadden ze besloten Harry niks te vertellen van de waarheid, die ze hadden gelezen in een brief van Dumbledore, en zich voorgenomen een ‘gewone’ jongen van Harry te maken. Hagrid neemt Harry mee naar de voor Muggles onbekende Diagon Alley, de Kalverstraat van de tovernaarswereld, althans, in Engeland, waar ze alle benodigdheden voor een schooljaar op Hogwarts kopen. Harry is beroemd in de tovenaarswereld, blijkt al gauw, tovenaars en heksen staren naar zijn litteken, gelukkig vaak bedekt door zijn ontembare zwarte lokken, en willen hem graag spreken of zien. Aan het eind van de zomervakantie, na nog een paar vreselijke weken bij de Dursleys, vertrekt Harry dan eindelijk naar Hogwarts, vanaf perron 9¾. In de trein ontmoet Harry Ron Weasly, een jongen met rood haar uit een groot, arm gezin. Ze worden goede vrienden met elkaar. Op Hogwarts zijn vier afdelingen, opgericht door vier heksen en tovenaars, enkele eeuwen geleden. De leerlingen op de afdelingen hebben dezelfde eigenschappen als de bijbehorende oprichter. Zo is er het trouwe, ijverige Hufflepuff, het slimme, wijze Ravenclaw, het ambitieuze, sluwe Slytherin en het moedige, sterke Gryffinder. Harry en Ron worden ingedeeld bij die laatste afdeling, waar ook Ron’s broers zitten, en zijn de rest van hun schoolcarrière Gryffinders. Slytherin, zo vertelde Hagrid, heeft de meeste duistere tovenaars, gebruikers van de verboden Zwarte Kunsten en volgelingen van Voldemort voortgebracht. Harry maakt een vijand op Slytherin; Draco Malfoy, een volbloed tovenaar uit een eeuwenoude tovenaarsfamilie die veel waarde hecht aan zuiver tovenaarsbloed. Ook heeft de leraar toverdranken, professor Severus Snape, hoofd van Slytherin, een hekel aan Harry, waarom is aanvankelijk niet duidelijk. Er gebeuren vreemde dingen op Hogwarts, merken Ron en Harry. Zo is er een verboden gang in de school, waarachter zich een enorme, driekoppige hond verschuilt. Ook gedraagt Snape zich vreemd; hij sluipt door de school. Na het uithoren van Hagrid, en wat achtergrondinformatie uit de bibliotheek van Hogwarts (door Hermione opgezocht), weten Harry, Ron en Hermione dat de Philosopher’s Stone op Hogwarts is verborgen. De steen is uitgevonden door een eeuwenoude vriend van Dumbledore, Nicolas Flamel, en bezit twee begerenswaardige eigenschappen: met behulp van de steen kan goud en levenselixer gemaakt worden. Snape is uit op de steen, weten Harry en Ron zeker, ondanks de twijfels van Hermione en de tegenspraak van Hagrid. Snape wil de steen hebben om hem aan Voldemort te geven. Hagrid, zelf ooit van Hogwarts getrapt om geheime redenen, vertelt dan, op een avond vlak voor het einde van het schooljaar, dat hij, in ruil voor een drakenei, dronken en onbewust aan een in mantel gehulde figuur heeft verteld hoe je langs de driekoppige hond kan komen. Harry beseft dat Snape de in mantel gehulde figuur was en wil die avond zelf gaan proberen de steen te pakken te krijgen, vóór dat Snape dat doet. Zeker als blijkt dat Dumbledore naar Londen is vertrokken, vanwege een oproep van het ministerie van Toverkunst. Samen met Ron en Hermione komt Harry langs Fluffy, langs de toverspreuken van een paar docenten in de kerkers onder Pluisje en in zijn eentje uiteindelijk langs de laatste toverspreuk. In de laatste kerker vindt hij de spiegel, waarvan hij weet dat de spiegel laat zien wat je het liefst zou willen, zo heeft Dumbledore hem persoonlijk geleerd. Ook vindt hij Quirrel, die twee gezichten blijkt te hebben. Quirrel is de dienaar van Voldemort, niet Snape, die tweede verdacht Quirrel er al van en probeerde hem van de Steen af te houden. Snape heeft zelfs Harry’s leven gered, in plaats van proberen te nemen, tijdens een Quidditchwedstrijd, toen Quirrel probeerde Harry van zijn bezem te toveren. Harry had gedacht dat Snape dat juist probeerde. Snape heeft dan wel een hekel aan Harry maar omdat James Potter Snape een keer het leven had gered, wilde Snape iets terug doen en redde hem. In de spiegel ziet Harry hoe hij de steen in zijn zak steekt, en op dat moment is de steen ook in zijn werkelijke broekzak. Het tweede gezicht van Quirrel zit onder zijn tulband op zijn achterhoofd en is het vreselijke gezicht van Voldemort. Voldemort weet dat de steen in Harry’s broekzak zit en laat Quirrel hem aanvallen. Maar blijkbaar heeft Harry een soort bescherming in zijn bloed, want Quirrel kan hem niet aanraken; zijn huid verbrandt dan. Quirrel is gestorven na het gevecht, toen Voldemort zijn lichaam verliet. Voldemort is weer verdwenen. Dumbledore complimenteert Harry over zijn gevecht en moed en vertelt dat de steen is vernietigd en dat Voldemort Harry niet kon aanraken omdat Lily Potter indertijd haar leven heeft gegeven in een poging Harry te beschermen tegen Voldemort, waardoor een speciale bescherming, die niets met toverkracht te maken heeft, in Harry’s bloed zit. Harry verdenkt Dumbledore ervan dat hij hem een kans wilde geven om zich te bewijzen, na alle roem van het gevecht tegen Voldemort tien jaar geleden, waarvan hij zich niets kan herinneren. Door de gebeurtenissen krijgt Gryffinder een hoop afdelingspunten en wordt schoolkampioen. Harry keert gelukkig terug naar de Dudleys.
2. Verdiepingsopdracht
Ik had eigenlijk geen verwachtingen meer toen ik het boek ging lezen, omdat ik het al in het Nederlands gelezen had. Ik wist dus al hoe het verhaal ging. Ik was alleen nieuwsgierig naar of het in het Engels inderdaad leuker was dan in het Nederlands.
In het engels vond ik het inderdaad leuker dan in het Nederlands, omdat het veel beter bij de sfeer van het verhaal past. Het speelt zich af in Engeland, en daarom is het leuk om alle characters ook engels te ‘horen’ spreken. Het taalgebruik is helemaal aangepast aan de persoonlijkheid van de persoon die het zegt. Dat is erg leuk gedaan.
Het verhaal speelt zich af ergens in Engeland waar Hogwarts zich bevindt. Maar omdat ik een Muggle ben, weet ik natuurlijk niet precies waar dat is… De plaats is wel belangrijk in het verhaal, omdat het bijdraagt aan de mystieke sfeer die een grote rol speelt in de Harry Potter boeken. Het leukste is dat het verhaal zich gewoon in deze tijd afspeelt.
Het verhaal gaat over een gewone jongen die plotseling een beroemde tovenaar blijkt te zijn en het op moet gaan nemen tegen zijn aartsrivaal Voldemort.
3. Evaluatie
Ik vond het een heel erg leuk verhaal. Ook al had ik het al eens gelezen, het was absoluut niet saai om het nog een keer te doen. Het zit vol grappige dingen, vooral Ron is vaak erg grappig. Het is ook leuk om een hele andere, fantasievolle wereld te betreden. Deze bestaat natuurlijk niet echt, maar het boek is zo geschreven dat het wel echt lijkt, alsof het echt zo zou kunnen zijn. Er wordt zelfs in verklaard waarom wij er niks van weten.
Ook heeft J.K. Rowling ontzettend veel fantasie. Ze verzint nieuwe diersoorten, vakken en zelfs een geheel nieuwe sport. Dit vind ik echt heel knap gedaan. De verdiepingsopdracht vond ik niet moeilijk om te doen. Ik snapte het verhaal en de vragen, dus was het geen probleem om ze te beantwoorden. Er waren dus ook geen opdrachten waar ik moeite mee had.
Het boek heet ‘Harry Potter & The Philosopher’s stone’ en is geschreven door J.K. Rowling.
Ik heb dit boek gekozen omdat ik het nog een keer in het engels wou gaan lezen. Dit leek me een geschikt moment om dat te doen. Veel mensen hadden mij aangeraden om het in het engels te lezen, omdat het zo nog leuker zou zijn dan in het Nederlands.
Samenvatting:
Harry Potter is een tien jaar oude wees die bij zijn tante, oom en neefje, de Dursleys, woont. Zijn ouders zijn omgekomen bij een auto-ongeluk, zo zeggen oom Vernon en tante Petunia, en het vreemde, bliksemvormige litteken op Harry’s voorhoofd is ook aan dat ongeluk te wijten. Harry wordt slecht behandeld; hij draagt de veel te wijde, oude kleren van vet neefje Dudley, slaapt in de kast onder de trap, wordt gepest en geslagen door Dudley en op alle andere mogelijke manieren benadeeld. Het boek begint echter tien jaar eerder, als oom Vernon naar zijn werk gaat en allemaal vreemde dingen ziet; een kat zit voor zijn deur kaart te lezen, er vliegen voortdurend uilen over en in gewaden geklede mensen vormen groepjes op straat, totaal gelukkig lijkend over iets wat is gebeurd. Die nacht wordt Harry Potter, een jaar oud, op de stoep gelegd bij de Dursleys, door de oude, grijze Albus Dumbledore, een beroemde, wijze, machtige tovenaar, tevens het schoolhoofd van Hogwarts School for Witchcraft and Wizardry. Vlak voor Harry’s elfde verjaardag komt er een brief voor Harry, zeer nauwkeurig geadresseerd (Mr H. Potter – The Cupboard under the Stairs – 4 Privet Drive – Little Whinging – Surrey). Echter voordat Harry de brief in de perkamenten envelop kan lezen, pakt oom Vernon hem af. Vernon en Petunia gedragen zich vanaf dan iets beter tegen Harry, maar als er steeds meer brieven in geel perkamenten enveloppen komen, vlucht Vernon met Petunia, Dudley en Harry naar een hutje op een rots in de zee, in de overtuiging dat de brieven dáár niet gebracht kunnen worden. Om middernacht valt opeens een halfreus met woest haar het hutje binnen, zijn naam is Rubeus Hagrid. Hagrid vertelt dat hij sleutelbewaarder is op Hogwarts, en dat Dumbledore hem persoonlijk heeft gestuurd om Harry de brief te bezorgen. Ook vertelt Hagrid dat Harry een tovenaar is, en niet zomaar eentje, Harry heeft toen hij één jaar oud was, een sterke, dodelijke vloek overleefd, tegen hem gebruikt door de machtigste tovenaar alle tijden; Voldemort. Voldemort heeft twaalf jaar lang geheerst in de tovenaarswereld en vermoordde alles en iedereen die tegen hem was, zelfs Muggles (mensen die niet kunnen toveren). Toen Voldemort Harry probeerde te vermoorden, hield Harry er enkel een litteken aan over, en er gebeurde nog iets vreemders: Voldemort verdween. Niemand heeft hem sinds die nacht weer gezien, maar de geruchten gaan dat Voldemort nog maar een schim van zichzelf is, dwalend door bossen, wachtend op een kans om weer op volle krachten te komen. Omdat de Dursleys alles vrezen wat niet past in hun beeld van de wereld, hadden zij een hekel aan Lily Potter, Petunia’s zus, en haar man. En om diezelfde reden hadden ze besloten Harry niks te vertellen van de waarheid, die ze hadden gelezen in een brief van Dumbledore, en zich voorgenomen een ‘gewone’ jongen van Harry te maken. Hagrid neemt Harry mee naar de voor Muggles onbekende Diagon Alley, de Kalverstraat van de tovernaarswereld, althans, in Engeland, waar ze alle benodigdheden voor een schooljaar op Hogwarts kopen. Harry is beroemd in de tovenaarswereld, blijkt al gauw, tovenaars en heksen staren naar zijn litteken, gelukkig vaak bedekt door zijn ontembare zwarte lokken, en willen hem graag spreken of zien. Aan het eind van de zomervakantie, na nog een paar vreselijke weken bij de Dursleys, vertrekt Harry dan eindelijk naar Hogwarts, vanaf perron 9¾. In de trein ontmoet Harry Ron Weasly, een jongen met rood haar uit een groot, arm gezin. Ze worden goede vrienden met elkaar. Op Hogwarts zijn vier afdelingen, opgericht door vier heksen en tovenaars, enkele eeuwen geleden. De leerlingen op de afdelingen hebben dezelfde eigenschappen als de bijbehorende oprichter. Zo is er het trouwe, ijverige Hufflepuff, het slimme, wijze Ravenclaw, het ambitieuze, sluwe Slytherin en het moedige, sterke Gryffinder. Harry en Ron worden ingedeeld bij die laatste afdeling, waar ook Ron’s broers zitten, en zijn de rest van hun schoolcarrière Gryffinders. Slytherin, zo vertelde Hagrid, heeft de meeste duistere tovenaars, gebruikers van de verboden Zwarte Kunsten en volgelingen van Voldemort voortgebracht. Harry maakt een vijand op Slytherin; Draco Malfoy, een volbloed tovenaar uit een eeuwenoude tovenaarsfamilie die veel waarde hecht aan zuiver tovenaarsbloed. Ook heeft de leraar toverdranken, professor Severus Snape, hoofd van Slytherin, een hekel aan Harry, waarom is aanvankelijk niet duidelijk. Er gebeuren vreemde dingen op Hogwarts, merken Ron en Harry. Zo is er een verboden gang in de school, waarachter zich een enorme, driekoppige hond verschuilt. Ook gedraagt Snape zich vreemd; hij sluipt door de school. Na het uithoren van Hagrid, en wat achtergrondinformatie uit de bibliotheek van Hogwarts (door Hermione opgezocht), weten Harry, Ron en Hermione dat de Philosopher’s Stone op Hogwarts is verborgen. De steen is uitgevonden door een eeuwenoude vriend van Dumbledore, Nicolas Flamel, en bezit twee begerenswaardige eigenschappen: met behulp van de steen kan goud en levenselixer gemaakt worden. Snape is uit op de steen, weten Harry en Ron zeker, ondanks de twijfels van Hermione en de tegenspraak van Hagrid. Snape wil de steen hebben om hem aan Voldemort te geven. Hagrid, zelf ooit van Hogwarts getrapt om geheime redenen, vertelt dan, op een avond vlak voor het einde van het schooljaar, dat hij, in ruil voor een drakenei, dronken en onbewust aan een in mantel gehulde figuur heeft verteld hoe je langs de driekoppige hond kan komen. Harry beseft dat Snape de in mantel gehulde figuur was en wil die avond zelf gaan proberen de steen te pakken te krijgen, vóór dat Snape dat doet. Zeker als blijkt dat Dumbledore naar Londen is vertrokken, vanwege een oproep van het ministerie van Toverkunst. Samen met Ron en Hermione komt Harry langs Fluffy, langs de toverspreuken van een paar docenten in de kerkers onder Pluisje en in zijn eentje uiteindelijk langs de laatste toverspreuk. In de laatste kerker vindt hij de spiegel, waarvan hij weet dat de spiegel laat zien wat je het liefst zou willen, zo heeft Dumbledore hem persoonlijk geleerd. Ook vindt hij Quirrel, die twee gezichten blijkt te hebben. Quirrel is de dienaar van Voldemort, niet Snape, die tweede verdacht Quirrel er al van en probeerde hem van de Steen af te houden. Snape heeft zelfs Harry’s leven gered, in plaats van proberen te nemen, tijdens een Quidditchwedstrijd, toen Quirrel probeerde Harry van zijn bezem te toveren. Harry had gedacht dat Snape dat juist probeerde. Snape heeft dan wel een hekel aan Harry maar omdat James Potter Snape een keer het leven had gered, wilde Snape iets terug doen en redde hem. In de spiegel ziet Harry hoe hij de steen in zijn zak steekt, en op dat moment is de steen ook in zijn werkelijke broekzak. Het tweede gezicht van Quirrel zit onder zijn tulband op zijn achterhoofd en is het vreselijke gezicht van Voldemort. Voldemort weet dat de steen in Harry’s broekzak zit en laat Quirrel hem aanvallen. Maar blijkbaar heeft Harry een soort bescherming in zijn bloed, want Quirrel kan hem niet aanraken; zijn huid verbrandt dan. Quirrel is gestorven na het gevecht, toen Voldemort zijn lichaam verliet. Voldemort is weer verdwenen. Dumbledore complimenteert Harry over zijn gevecht en moed en vertelt dat de steen is vernietigd en dat Voldemort Harry niet kon aanraken omdat Lily Potter indertijd haar leven heeft gegeven in een poging Harry te beschermen tegen Voldemort, waardoor een speciale bescherming, die niets met toverkracht te maken heeft, in Harry’s bloed zit. Harry verdenkt Dumbledore ervan dat hij hem een kans wilde geven om zich te bewijzen, na alle roem van het gevecht tegen Voldemort tien jaar geleden, waarvan hij zich niets kan herinneren. Door de gebeurtenissen krijgt Gryffinder een hoop afdelingspunten en wordt schoolkampioen. Harry keert gelukkig terug naar de Dudleys.
2. Verdiepingsopdracht
Ik had eigenlijk geen verwachtingen meer toen ik het boek ging lezen, omdat ik het al in het Nederlands gelezen had. Ik wist dus al hoe het verhaal ging. Ik was alleen nieuwsgierig naar of het in het Engels inderdaad leuker was dan in het Nederlands.
In het engels vond ik het inderdaad leuker dan in het Nederlands, omdat het veel beter bij de sfeer van het verhaal past. Het speelt zich af in Engeland, en daarom is het leuk om alle characters ook engels te ‘horen’ spreken. Het taalgebruik is helemaal aangepast aan de persoonlijkheid van de persoon die het zegt. Dat is erg leuk gedaan.
Het verhaal speelt zich af ergens in Engeland waar Hogwarts zich bevindt. Maar omdat ik een Muggle ben, weet ik natuurlijk niet precies waar dat is… De plaats is wel belangrijk in het verhaal, omdat het bijdraagt aan de mystieke sfeer die een grote rol speelt in de Harry Potter boeken. Het leukste is dat het verhaal zich gewoon in deze tijd afspeelt.
Het verhaal gaat over een gewone jongen die plotseling een beroemde tovenaar blijkt te zijn en het op moet gaan nemen tegen zijn aartsrivaal Voldemort.
3. Evaluatie
Ik vond het een heel erg leuk verhaal. Ook al had ik het al eens gelezen, het was absoluut niet saai om het nog een keer te doen. Het zit vol grappige dingen, vooral Ron is vaak erg grappig. Het is ook leuk om een hele andere, fantasievolle wereld te betreden. Deze bestaat natuurlijk niet echt, maar het boek is zo geschreven dat het wel echt lijkt, alsof het echt zo zou kunnen zijn. Er wordt zelfs in verklaard waarom wij er niks van weten.
Ook heeft J.K. Rowling ontzettend veel fantasie. Ze verzint nieuwe diersoorten, vakken en zelfs een geheel nieuwe sport. Dit vind ik echt heel knap gedaan. De verdiepingsopdracht vond ik niet moeilijk om te doen. Ik snapte het verhaal en de vragen, dus was het geen probleem om ze te beantwoorden. Er waren dus ook geen opdrachten waar ik moeite mee had.
Teuntje, Boekverslag 2: Stephen King - The girl who loved Tom Gordon
1. Beschrijvingsopdracht:
De titel van het boek is ‘The girl who loved Tom Gordon’. Het boek heeft deze titel omdat de hoofdpersoon, een meisje genaamd Trisha, helemaal weg is van de Red Sox, en vooral van de speler Tom Gordon. Hij komt veel in het boek voor in de vorm van haar gedachten.
Ik heb dit boek gelezen omdat ik boeken van Stephen King over het algemeen erg goed vind. Dit boek van hem had ik nog niet gelezen, en was toevallig aanwezig in het engels in de bibliotheek. Daarnaast was het boek niet al te dik, wat prettig was aangezien ik meerdere boeken tegelijk moest lezen voor verschillende vakken.
Samenvatting:
Het negenjarige meisje Trisha McFarland gaat samen met haar moeder en haar oudere broer Pete naar de Appalachian Trail om daar te wandelen. Pete en haar moeder krijgen onderweg ruzie, en Trisha is dit zo zat dat ze even achterblijft en van het pad af gaat om te plassen. Als ze klaar is merkt ze dat ze de weg niet meer kan vinden. Doordat ze rondloopt om het pad terug te vinden raakt ze steeds verder verdwaald in de bossen. Hierin zijn allemaal vervelende dingen aanwezig, zoals wespen, slangen, moerassen, muggen en Het Ding. Dit Ding achtervolgt haar steeds, ze weet dit door een stemmetje in haar hoofd dat steeds vervelende dingen tegen haar zegt. Ze moet een paar nachten overnachten in het bos voordat ze wordt teruggevonden. Om in slaap te komen luistert ze steeds naar haar walkman waarop ze een radiozender kan ontvangen die iedere avond live verslag doet van de Red Sox wedstrijden. OP den duur is dit haar enige troost. Als ze lang genoeg alleen is geweest begint ze ook te verzinnen dat haar favoriete speler, Tom Gordon, bij haar is. Op deze manier presteert ze het om in leven te blijven en de bewoonde wereld uiteindelijk terug te vinden.
2. Verdiepingsopdracht:
Ik verwachtte vrij veel van het boek, omdat het geschreven is door Stephen King. Andere boeken die ik van hem had gelezen vond ik stuk voor stuk erg goed, daarom had ik ook hoge verwachtingen voor dit verhaal.
Mijn verwachtingen over het boek zijn helemaal uitgekomen. Het is allemaal erg mooi beschreven en je kunt je echt inleven in Trisha. Ook het concept van het verdwaald zijn vond ik leuk, omdat ik nog nooit een boek heb gelezen dat over dit onderwerp ging.
Het verhaal speelt zich af in een uitgestrekt bos in Amerika. De ruimte is erg belangrijk, omdat eigenlijk het hele verhaal hierom draait. Het heeft de functie om angst op te wekken. Dit lukt wel aardig, omdat je je inleeft in Trisha die als negenjarige verdwaald is in zo’n uitgestrekt bos. Ook zijn er allemaal enge elementen in het bos aanwezig, met als hoogtepunt Het Ding dat haar steeds achtervolgt.
Het thema is denk ik vooral wat mensen doen als ze uit de beschaafde wereld wegraken op een of andere manier. In dit geval is dat dus verdwaald zijn in een bos. Trisha is zeker een week alleen, en in die week doet ze dingen die ze normaal niet zou doen.Zo is er een stuk waarin ze visjes probeert te vangen in een beek. Uiteindelijk vangt ze er één en eet deze rauw op. Daarna zegt ze tegen zichzelf dat niemand thuis dit ooit te weten hoeft te komen. Ook verzint ze voor zichzelf mensen om tegen te praten. Soms haar vader, soms haar beste vriendin, maar meestal Tom Gordon. Op den duur gelooft ze echt dat hij bij haar is. Dit komt ook niet voor in een ‘normale’ situatie.
3. Evaluatie:
Ik vond het een erg leuk boek om te lezen, omdat het een origineel thema had. Je beleeft eigenlijk hoe het is om enkele dagen verdwaald te zijn, en hoe eng dat eigenlijk is. Ook is alles erg mooi en gedetailleerd beschreven. Je kunt een vrij precies beeld vormen van hoe alles eruit moet zien. Er zitten aardig wat spannende stukjes is, wat ik ook op prijs stel.
De verdiepingsopdracht vond ik niet zo moeilijk. Het was duidelijk wat de opdracht was, en dus was het ook makkelijk te maken. Het thema vond ik wel wat lastig te bepalen, maar ik denk dat ik er wel vrij dicht in de buurt zit.
Recensie:
Een negenjarig meisje raakt tijdens een wandeling met haar moeder en haar oudere broer verdwaald in de uitgestrekte bossen van de Appalachian Trail. Ze komt terecht in een wildernis vol enge, angstaanjagende dingen. Om de paniek te onderdrukken luistert ze naar haar walkman, waarop ze de wedstrijden van de Red Sox kan horen. Vooral Tom Gordon is erg belangrijk voor haar. Na een tijdje begint ze te geloven dat hij echt bij haar is. Negen dagen later wordt ze ziek en hallucinerend teruggevonden.
De angstgevoelens worden erg goed weergegeven, je kunt je helemaal inleven in de kleine Trisha. Het bevat veel horrorelementen en onwerkelijke dingen. Het is zeker een aanrader voor mensen die van spannende boeken houden.
De titel van het boek is ‘The girl who loved Tom Gordon’. Het boek heeft deze titel omdat de hoofdpersoon, een meisje genaamd Trisha, helemaal weg is van de Red Sox, en vooral van de speler Tom Gordon. Hij komt veel in het boek voor in de vorm van haar gedachten.
Ik heb dit boek gelezen omdat ik boeken van Stephen King over het algemeen erg goed vind. Dit boek van hem had ik nog niet gelezen, en was toevallig aanwezig in het engels in de bibliotheek. Daarnaast was het boek niet al te dik, wat prettig was aangezien ik meerdere boeken tegelijk moest lezen voor verschillende vakken.
Samenvatting:
Het negenjarige meisje Trisha McFarland gaat samen met haar moeder en haar oudere broer Pete naar de Appalachian Trail om daar te wandelen. Pete en haar moeder krijgen onderweg ruzie, en Trisha is dit zo zat dat ze even achterblijft en van het pad af gaat om te plassen. Als ze klaar is merkt ze dat ze de weg niet meer kan vinden. Doordat ze rondloopt om het pad terug te vinden raakt ze steeds verder verdwaald in de bossen. Hierin zijn allemaal vervelende dingen aanwezig, zoals wespen, slangen, moerassen, muggen en Het Ding. Dit Ding achtervolgt haar steeds, ze weet dit door een stemmetje in haar hoofd dat steeds vervelende dingen tegen haar zegt. Ze moet een paar nachten overnachten in het bos voordat ze wordt teruggevonden. Om in slaap te komen luistert ze steeds naar haar walkman waarop ze een radiozender kan ontvangen die iedere avond live verslag doet van de Red Sox wedstrijden. OP den duur is dit haar enige troost. Als ze lang genoeg alleen is geweest begint ze ook te verzinnen dat haar favoriete speler, Tom Gordon, bij haar is. Op deze manier presteert ze het om in leven te blijven en de bewoonde wereld uiteindelijk terug te vinden.
2. Verdiepingsopdracht:
Ik verwachtte vrij veel van het boek, omdat het geschreven is door Stephen King. Andere boeken die ik van hem had gelezen vond ik stuk voor stuk erg goed, daarom had ik ook hoge verwachtingen voor dit verhaal.
Mijn verwachtingen over het boek zijn helemaal uitgekomen. Het is allemaal erg mooi beschreven en je kunt je echt inleven in Trisha. Ook het concept van het verdwaald zijn vond ik leuk, omdat ik nog nooit een boek heb gelezen dat over dit onderwerp ging.
Het verhaal speelt zich af in een uitgestrekt bos in Amerika. De ruimte is erg belangrijk, omdat eigenlijk het hele verhaal hierom draait. Het heeft de functie om angst op te wekken. Dit lukt wel aardig, omdat je je inleeft in Trisha die als negenjarige verdwaald is in zo’n uitgestrekt bos. Ook zijn er allemaal enge elementen in het bos aanwezig, met als hoogtepunt Het Ding dat haar steeds achtervolgt.
Het thema is denk ik vooral wat mensen doen als ze uit de beschaafde wereld wegraken op een of andere manier. In dit geval is dat dus verdwaald zijn in een bos. Trisha is zeker een week alleen, en in die week doet ze dingen die ze normaal niet zou doen.Zo is er een stuk waarin ze visjes probeert te vangen in een beek. Uiteindelijk vangt ze er één en eet deze rauw op. Daarna zegt ze tegen zichzelf dat niemand thuis dit ooit te weten hoeft te komen. Ook verzint ze voor zichzelf mensen om tegen te praten. Soms haar vader, soms haar beste vriendin, maar meestal Tom Gordon. Op den duur gelooft ze echt dat hij bij haar is. Dit komt ook niet voor in een ‘normale’ situatie.
3. Evaluatie:
Ik vond het een erg leuk boek om te lezen, omdat het een origineel thema had. Je beleeft eigenlijk hoe het is om enkele dagen verdwaald te zijn, en hoe eng dat eigenlijk is. Ook is alles erg mooi en gedetailleerd beschreven. Je kunt een vrij precies beeld vormen van hoe alles eruit moet zien. Er zitten aardig wat spannende stukjes is, wat ik ook op prijs stel.
De verdiepingsopdracht vond ik niet zo moeilijk. Het was duidelijk wat de opdracht was, en dus was het ook makkelijk te maken. Het thema vond ik wel wat lastig te bepalen, maar ik denk dat ik er wel vrij dicht in de buurt zit.
Recensie:
Een negenjarig meisje raakt tijdens een wandeling met haar moeder en haar oudere broer verdwaald in de uitgestrekte bossen van de Appalachian Trail. Ze komt terecht in een wildernis vol enge, angstaanjagende dingen. Om de paniek te onderdrukken luistert ze naar haar walkman, waarop ze de wedstrijden van de Red Sox kan horen. Vooral Tom Gordon is erg belangrijk voor haar. Na een tijdje begint ze te geloven dat hij echt bij haar is. Negen dagen later wordt ze ziek en hallucinerend teruggevonden.
De angstgevoelens worden erg goed weergegeven, je kunt je helemaal inleven in de kleine Trisha. Het bevat veel horrorelementen en onwerkelijke dingen. Het is zeker een aanrader voor mensen die van spannende boeken houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
